ridm@nrct.go.th   ระบบคลังข้อมูลงานวิจัยไทย   รายการโปรดที่คุณเลือกไว้

การเปรียบเทียบระหว่างวิธีรักษาทางจิตเวชมาตรฐาน กับการฝึกผ่อนคลายกล้ามเนื้อร่วมกับวิธีรักษาทางจิตเวชมาตรฐาน ในผู้ป่วยโรควิตกกังวล

หน่วยงาน จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

รายละเอียด

ชื่อเรื่อง : การเปรียบเทียบระหว่างวิธีรักษาทางจิตเวชมาตรฐาน กับการฝึกผ่อนคลายกล้ามเนื้อร่วมกับวิธีรักษาทางจิตเวชมาตรฐาน ในผู้ป่วยโรควิตกกังวล
นักวิจัย : ทิภาพร อังคกุล
คำค้น : ความวิตกกังวล , ผู้ป่วยจิตเวช , จิตบำบัด
หน่วยงาน : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ผู้ร่วมงาน : นันทิกา ทวิชาชาติ , เดชา ลลิตอนันต์พงศ์ , จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. คณะแพทยศาสตร์
ปีพิมพ์ : 2543
อ้างอิง : 9743466347 , http://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/5979
ที่มา : -
ความเชี่ยวชาญ : -
ความสัมพันธ์ : -
ขอบเขตของเนื้อหา : -
บทคัดย่อ/คำอธิบาย :

วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2543

ศึกษาเปรียบเทียบระหว่างวิธีรักษาทางจิตเวชมาตรฐาน กับการฝึกผ่อนคลายกล้ามเนื้อร่วมกับวิธีรักษาทางจิตเวชมาตรฐาน ในผู้ป่วยโรควิตกกังวลชนิด GAD (Generalized Anxiety Disorder) กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา คือ ผู้ป่วยโรควิตกกังวลชนิด GAD ซึ่งมารับการรักษาที่แผนกจิตเวช โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ จำนวน 30 ราย แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 15 ราย โดยกลุ่มทดลองได้รับการฝึกผ่อนคลายกล้ามเนื้อจากผู้วิจัยจำนวน 8 ครั้ง สัปดาห์ละ 2 ครั้งเป็นเวลา 4 สัปดาห์ ร่วมกับการรักษาทางจิตเวชมาตรฐาน คือ การบำบัดด้วยยา และการทำจิตบำบัดแบบประคับประคอง ส่วนกลุ่มควบคุมไม่ได้รับการฝึกผ่อนคลายกล้ามเนื้อ แต่ได้รับการรักษาทางจิตเวชมาตรฐานตามปกติจากจิตแพทย์ เครื่องมือที่ใช้ในการวัดระดับความวิตกกังวลของกลุ่มตัวอย่าง ก่อนและหลังการทดลอง คือ เครื่องมือ อี เอ็ม จี ไบโอฟีดแบค แบบวัดความวิตกกังวลของซุง และแบบวัดความวิตกกังวลของแฮมมิลตัน การวิเคราะห์ข้อมูล ผู้วิจัยได้เปรียบเทียบระดับ อี เอ็ม จี คะแนนเฉลี่ยของความวิตกกังวลจากแบบวัดความวิตกกังวลของซุง และคะแนนเฉลี่ยของความวิตกกังวลจากแบบวัดความวิตกกังวลของแฮมมิลตัน ก่อนและหลังการทดลองโดยใช้ Paired t-test และเปรียบเทียบระดับ อี เอ็ม จี คะแนนเฉลี่ยของความวิตกกังวลจากแบบวัดความวิตกกังวลของซุง และคะแนนเฉลี่ยของความวิตกกังวลจากแบบวัดความวิตกกังวลของแฮมมิลตัน ระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม โดยใช้ Unpaired t-test ผลการวิจัยพบว่า 1. หลังการฝึกผ่อนคลายกล้ามเนื้อ กลุ่มทดลองมีระดับ อี เอ็ม จี คะแนนเฉลี่ยความวิตกกังวลจากแบบวัดความวิตกกังวลของซุง และค่าคะแนนเฉลี่ยความวิตกกังวลจากแบบวัดความวิตกกังวล ของแฮมมิลตันน้อยกว่าก่อนการฝึก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2. กลุ่มควบคุมมีระดับ อี เอ็ม จี หลังการทดลองไม่แตกต่างจากก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ค่าคะแนนเฉลี่ยความวิตกกังวลจากแบบวัดความวิตกกังวลของซุง และค่าคะแนนเฉลี่ยความวิตกกังวลจากแบบวัดความวิตกกังวลของแฮมมิลตัน หลังการทดลองลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3. กลุ่มทดลองซึ่งได้รับการฝึกผ่อนคลายกล้ามเนื้อมีระดับ อี เอ็ม จี และคะแนนเฉลี่ยความวิตกกังวลจากแบบวัดความวิตกกังวลของแฮมมิลตัน น้อยกว่ากลุ่มควบคุมซึ่งไม่ได้รับการฝึกผ่อนคลายกล้ามเนื้อ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และมีคะแนนเฉลี่ยความวิตกกังวลจากแบบวัดความวิตกกังวลของซุง น้อยกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05

บรรณานุกรม :
ทิภาพร อังคกุล . (2543). การเปรียบเทียบระหว่างวิธีรักษาทางจิตเวชมาตรฐาน กับการฝึกผ่อนคลายกล้ามเนื้อร่วมกับวิธีรักษาทางจิตเวชมาตรฐาน ในผู้ป่วยโรควิตกกังวล.
    กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิภาพร อังคกุล . 2543. "การเปรียบเทียบระหว่างวิธีรักษาทางจิตเวชมาตรฐาน กับการฝึกผ่อนคลายกล้ามเนื้อร่วมกับวิธีรักษาทางจิตเวชมาตรฐาน ในผู้ป่วยโรควิตกกังวล".
    กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิภาพร อังคกุล . "การเปรียบเทียบระหว่างวิธีรักษาทางจิตเวชมาตรฐาน กับการฝึกผ่อนคลายกล้ามเนื้อร่วมกับวิธีรักษาทางจิตเวชมาตรฐาน ในผู้ป่วยโรควิตกกังวล."
    กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2543. Print.
ทิภาพร อังคกุล . การเปรียบเทียบระหว่างวิธีรักษาทางจิตเวชมาตรฐาน กับการฝึกผ่อนคลายกล้ามเนื้อร่วมกับวิธีรักษาทางจิตเวชมาตรฐาน ในผู้ป่วยโรควิตกกังวล. กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2543.