ridm@nrct.go.th   ระบบคลังข้อมูลงานวิจัยไทย   รายการโปรดที่คุณเลือกไว้

การศึกษาปฏิสัมพันธ์ระหว่างสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีกระดูกสันหลัง (Invertebrate) และไวรัส (Virus) โดยใช้แบบจำลอง Mosquito-Parvovirus

หน่วยงาน สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย

รายละเอียด

ชื่อเรื่อง : การศึกษาปฏิสัมพันธ์ระหว่างสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีกระดูกสันหลัง (Invertebrate) และไวรัส (Virus) โดยใช้แบบจำลอง Mosquito-Parvovirus
นักวิจัย : ทิมมอที วิลเลียม เฟลเกล
คำค้น : Invertebrate , Mosquito-Parvovirus , Virus , กระดูกสันหลัง , ไวรัส
หน่วยงาน : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย
ผู้ร่วมงาน : -
ปีพิมพ์ : 2550
อ้างอิง : http://elibrary.trf.or.th/project_content.asp?PJID=BGJ4580008 , http://research.trf.or.th/node/1815
ที่มา : -
ความเชี่ยวชาญ : -
ความสัมพันธ์ : -
ขอบเขตของเนื้อหา : -
บทคัดย่อ/คำอธิบาย :

งานวิจัยอันเกี่ยวเนื่องกับไวรัสก่อโรคในกุ้งพบว่ากุ้งสามารถกระตุ้นทำให้เกิดการทนทานต่อโรคได้และมีการตอบสนองแบบจำเพาะมากและกลไกการตอบสนองยังไม่เป็นที่เข้าใจ ปรากฏการณ์ดังกล่าวไม่สะดวกในการศึกษาในรายละเอียดหากใช้กุ้งในการศึกษาวิจัยเนื่องมาจากสาเหตุหลักสองประการคือกุ้งมีวงจรชีวิตที่ยาว (1-2 ปี) และขณะนี้ยังไม่มีการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อต่อเนื่อง (Continuous Cell Line) ไว้สำหรับการทดลอง คณะผู้วิจัยได้ใช้แบบจำลองยุงและเดนโซ่ไวรัส (Mosquito-densovirus) ซึ่งเป็นไวรัสกลุ่มพาร์โว (Parvoviruses) ในการศึกษาปฏิสัมพันธ์ระหว่างสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีกระดูกสันหลังและไวรัสก่อโรคเพื่อตรวจว่าปรากฎการณ์ที่คล้ายคลึงกันนี้สามารถเกิดขึ้นได้หรือไม่ในแมลงเพื่อสนับสนุนแบบจำลองที่ประดิษฐ์ขึ้น กลุ่มผู้วิจัยได้รายงาน การศึกษาถึงความสัมพันธ์ระหว่างไวรัสกลุ่มพาร์โวที่ก่อโรคในกุ้งและแมลงโดยเปรียบเทียบลำดับสายดีเอ็นเอ และกรดอะมิโน สำหรับไวรัสทั้งในกุ้งและแมลงนั้นจัดอยู่ใน subfamily Densovirinae แบ่งเป็นไวรัสจากกุ้งคือ Hepatopancreatic parvovirus (HPV) ในกุ้ง Penaeus monodon (HPVmon), HPVchin ในกุ้ง P. chinensis, spawner-isolated mortality virus ในกุ้ง P. monodon (SMVmon), infectious hypodermal and hematopoietic necrosis virus ในกุ้ง P. vannamei และไวรัสจากแมลงคือ Aedes aegypti densovirus (AaeDNV), Ae. albopictus densovirus (AalDNV), Junonia coenia densovirus (JcDNV), Galleria mellonella densovirus (GmDNV), Diatraea saccharalis densovirus (DsDNV) และ Periplaneta fuliginosa densovirus (PfDNV) จากการศึกษาพบว่าความยาวสายดีเอ็นเอของไวรัสอยู่ระหว่าง 4 ถึง 6 กิโลเบส และเมื่อเปรียบเทียบ ลำดับสายดีเอ็นเอพบว่าไม่มีความเหมือนอย่างมีนัยสำคัญโดยใช้โปรแกรม Clustal W ยกเว้นพบ 77% ของ ความเหมือนระหว่างไวรัส HPVmon และ HPVchin อย่างไรก็ตามจากการใช้ Phylogenetic tree analysis สามารถจัดกลุ่มของไวรัสที่ศึกษาได้เป็น 2 กลุ่ม (Clade) คือ Clade 1 ประกอบด้วย SMVmon, PfDNV, DsDNV, GmDNV, JcDNV และ BmDNV, Clade 2 ประกอบด้วย HPVmon, HPVchin, IHHNV, AalDNV และ AaeDNV จะเห็นได้ว่าไวรัสก่อโรคในกุ้งทั้งสี่ชนิดกระจายอยู่ทั้งสองกลุ่มโดยไม่แบ่งแยกไวรัสกุ้งและแมลงออกจากกันอย่างชัดเจน แสดงว่าจากผลการศึกษาทั้งโดยใช้ลำดับสายดีเอ็นเอและโปรตีนนั้นอาจเป็นไปได้ว่าไวรัสกลุ่มนี้มีความใกล้ชิดและสามารถถ่ายทอดไปมาระหว่างกันได้ คณะผู้วิจัยได้ทำการศึกษาต่อโดยใช้แบบจำลองยุงและ เดนโซไวรัส (Mosquito-Densovirus) ในการตรวจสอบปรากฎการณ์การทนต่อเชื้อไวรัสก่อโรคที่เกิดขึ้นโดยวิธี ทำให้ยุงติดเชื้อจากไวรัสก่อโรคชนิด Thai densonucleosis virus หรือ AThDNV พบว่าภายใน 5 รุ่นของยุง ที่ทำให้ติดเชื้อต่อเนื่องนั้นมีอัตรารอดเพิ่มขึ้นจากเริ่มต้น 15% ? 4.12 SD เป็น 55% ? 6.36 SD และคณะผู้วิจัยทดสอบการติดเชื้อใน ยุงที่รอดตายโดยใช้วิธี Polymerase Chain Reaction (PCR), Histology, In-Situ Hybridization และ Transmission Electron Microscope (TEM) พบมีการติดเชื้อในยุงกลุ่มดังกล่าวในปริมาณค่อนข้างสูง มีการติดเชื้อแบบถาวร และมีการเจริญเป็นปกติเมื่อเทียบกับกลุ่มชุดควบคุม คณะผู้วิจัยยังได้เปรียบเทียบลำดับสายนิวคลีโอไทด์ของ ไวรัสในยุงรุ่นที่ 5 กับไวรัสเริ่มต้น พบปริมาณของไวรัสที่ไม่สมบูรณ์ (Defective Interfering Particle, DIP) เพิ่มขึ้นมากในยุงรุ่นที่ 5 โดยพบ DIP 64% ? 5.0 SD และพบ DIP ในไวรัสเริ่มต้นเพียง 33% ? 6.7 SD จากการทดลองทำให้ทราบว่าปริมาณ DIP ที่สูงมีความสัมพันธ์กับอัตรารอดที่เพิ่มขึ้นซึ่งสนับสนุนกับรายงานการวิจัย ในการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อยุงชนิด C6/36 ที่มีการติดเชื้อเดนโซไวรัสแบบถาวร ดังนั้นจึงมีความน่าจะเป็นที่จะพบ อัตราการรอดที่เพิ่มขึ้นในโฮสต์ที่มีปริมาณ DIP ที่สูงและมีความเป็นไปได้ว่าในสิ่งมีชีวิตกลุ่มแมลงสามารถพบการติดเชื้อแบบถาวรได้และมีการตอบสนองแบบจำเพาะอันจะนำไปสู่การลดความรุนแรงของการเกิดโรคซึ่งเป็นอันตรายต่อโฮสต์และไวรัสก่อโรคได้

บรรณานุกรม :
ทิมมอที วิลเลียม เฟลเกล . (2550). การศึกษาปฏิสัมพันธ์ระหว่างสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีกระดูกสันหลัง (Invertebrate) และไวรัส (Virus) โดยใช้แบบจำลอง Mosquito-Parvovirus.
    กรุงเทพมหานคร : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ทิมมอที วิลเลียม เฟลเกล . 2550. "การศึกษาปฏิสัมพันธ์ระหว่างสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีกระดูกสันหลัง (Invertebrate) และไวรัส (Virus) โดยใช้แบบจำลอง Mosquito-Parvovirus".
    กรุงเทพมหานคร : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ทิมมอที วิลเลียม เฟลเกล . "การศึกษาปฏิสัมพันธ์ระหว่างสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีกระดูกสันหลัง (Invertebrate) และไวรัส (Virus) โดยใช้แบบจำลอง Mosquito-Parvovirus."
    กรุงเทพมหานคร : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย, 2550. Print.
ทิมมอที วิลเลียม เฟลเกล . การศึกษาปฏิสัมพันธ์ระหว่างสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีกระดูกสันหลัง (Invertebrate) และไวรัส (Virus) โดยใช้แบบจำลอง Mosquito-Parvovirus. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย; 2550.